Get the Flash Player to see this player.
Herinneringen aan Femke
Precies
weet ik (Arie) onze eerste ontmoeting niet meer maar het zal wel bij een
jeugdbridgekamp in Overloon zijn geweest. Op weg naar huis hoorde ik van Sigrid
en Jamilla de geweldigste verhalen over die week en de naam Femke speelde er
een hoofdrol in. Foto’s ervan zijn nog te bewonderen op de NBB-site in het
archief. De jaren die volgden leerden we niet alleen Femke kennen maar ook de
rest van de familie. Ook zij vinden plezier in het edele bridgespel. In de
jaren tot 2005 woonde Femke in het noorden en zagen wij haar bij wedstrijden,
trainingen en tijdens vakanties.
Als
Femke kwam logeren vanuit Zuidhorn had ze een grote zwarte tas bij zich. Die
tas sleepte ze op rolletjes achter zich aan. We hebben ons altijd afgevraagd
wat ze voor een of twee nachten toch allemaal bij zich had. Later begrepen we
dat ze altijd haar eigen hoofdkussen meenam.
In
het weekend was ons huis een logeerplek voor de jeugdbridgers die in Utrecht
kwamen spelen en zo konden we wel eens met z’n tienen aan tafel zitten. Femke
leek erg op haar gemak in huis en dat was fijn.
Toen
Femke , Sigrid en Jamilla in 2005 gingen samenwonen zeiden we tegen elkaar: nu
hebben we er een derde dochter bij. En zo voelde het ook, nooit expliciet zo
benoemd, totdat Femke ons de “back-up”ouders noemde. En die term klopte precies
voor ons gevoel.
Doordat
de flat op loopafstand van ons huis is, zagen we elkaar regelmatig. Femke kwam
vaker eten, ze ging mee naar familiefeesten en nam Tanjas kleren over. Ze kwam
ook vaak meehelpen met etentjes bijvoorbeeld voor Aries verjaardag. Of bij het
uitzwaaien op Schiphol. Een keer reed ze mee terug met Arie. Onderweg praatten
we over wat ze wilde worden. Daar had ze ondanks dat ze toen pas 1e jaars
was toch al een idee over. Zo’n eigen mening had ze over veel onderwerpen en
die kon ze goed onder woorden brengen. Het avondeten was daar een goede tijd
voor. De rode lijn was bij haar wel rechtvaardigheid.
Als
de meiden bij ons in huis kwamen dan gingen de laarzen uit en de sloffen aan.
Femke liep steeds op haar kousenvoeten rond en dus hebben we haar met een
sinterklaasgedichtje ook sloffen gegeven. Ze heeft ze nauwelijks gedragen,
sloffen was niet echt haar ding.
In
2006 hadden wij drie weken vakantie, eerst een week met de auto, daarna twee
weken met de motor. Tussendoor kwamen we een dag terug. Toevallig, net op die
dag ging Femke door haar enkel toen ze met Sigrid ging hardlopen. Wij konden
haar toen met de auto uit het Lunettenpark naar de EHBO brengen. Toen ze de
eerste keer met ambulance naar het UMC ging na het flauwvallen op straat en de
tweede epileptische aanval in huis was Tanja toevallig thuis en daardoor snel
ter plekke. Het lijkt wel of haar timing elke keer perfect was.
Arie
Het laatste
gesprek dat ik met haar heb gevoerd ging over de toepassingen van Dormicum. Ze
kon daar nog erg om lachen ondanks dat ze vermoeid was. Ze zag al voor zich hoe
mensen een tube moesten slikken en dat het bij besnijdenissen gebruikt wordt
vond ze helemaal gaaf. Als ik nu nog recepten nakijk in de apotheek komt die
ziekenhuisperiode weer boven bij ieder Dormicum, fenytoine, ... recept.
Tanja
Ik
word steeds aan haar herinnerd als er op het werk nieuwe GZ-psychologen in
opleiding komen, want dat was absoluut de wens van haar om in door te groeien,
als ik haar sloffen aandoe, als de meiden komen eten (komt Femke ook?), als er
iets met de computer of CV-ketel in de flat moet gebeuren, als ik mijn
kledingkast opruim, als ik haar psychologieboeken oppak.....
Ik
mis de discussies met haar, wat ze later met haar psychologiestudie wilde doen
(ze wilde de eerste lijn in), het verschil tussen man en vrouw en andere
maatschappelijke onderwerpen.
Maar
vooral: dat ze zo’n fijn maatje was voor
Jamilla en Sigrid.
De
back-up ouders over hun 3e dochter.
Tanja
en Arie
Get the Flash Player to see this player.