Herinneringssite
Femke is voortdurend in onze
gedachten.
We missen haar zo.
Het valt nog bijna niet te bevatten
dat het voor altijd zal zijn.
Ter
herinnering aan haar hebben we een site gemaakt.
Bij het maken hiervan hebben we veel
hulp gehad.
Het geeft ons een goed gevoel alles
zo bij elkaar te zien.
Dan komt die lieve sprankelende meid
die ze was weer even heel dichtbij.
Een tijdje geleden
lazen we onderstaande tekst.
De tranen zijn er nog,
maar we vonden er troost in.
“Ween niet. De dood is niets. Ik ben slechts naar de
andere kant. Ik ben mezelf, jij bent jezelf. Wat we voor
elkaar waren, zijn we nog altijd. Noem me
zoals je me steeds genoemd hebt.
Spreek tegen me zoals weleer, op dezelfde toon, niet plechtig, niet triest.
Lach om me wat ons samen heeft doen lachen.
Denk aan mij, bid met mij. Spreek mijn naam uit thuis,
zoals je altijd gedaan hebt zonder hem te benadrukken, zonder een zweem van
droefheid.
Het leven is wat het altijd is geweest. De draad is
niet gebroken. Waarom zou ik uit
je gedachten zijn? Omdat je me niet meer ziet? Nee, ik ben niet ver,
juist aan de andere kant van de weg. Zie je, alles is goed. Je zult mijn hart opnieuw ontdekken en er de tederheid terugvinden. Dus, droog je tranen en ween niet, als je van me
houdt.”
Deze tekst is geïnspireerd op delen van Augustinus' Epistula 263. Dit is
een troostbrief van Augustinus aan Sapida wier broer was overleden. De
geciteerde tekst is gemaakt door Cécile Collet en voor het eerst voorgelezen
tijdens de uitvaart van Julie en Mélissa in september 1996).